Nauczyłam się nocami nasłuchiwać Kosmosu.
Mam coś niepokojącego w oczach, tą dziecięcą ciekawość świata, lepiej widzę w ciemnościach xd
Nie potrafię zapominać.
Ten świat jest za duży, abym mogła go zrozumieć.
Nie chce normalności, bo normalność jest szara.

Notorycznie padam ofiarą własnej wyobraźni.
Zmienność mam we krwi [z dziecinnego płaczu po histeryczny śmiech, taki szczery, że aż szczęka boli xd i brzuch xd ]
Na życia plamy mam Vanish.
Dawno wracam stamtąd gdzie Ty dopiero idziesz.

Jestem niepokojąco nieprzewidywalna.
Mogę się śmiać godzinami na widok chmury w kształcie kibla lub czegoś równie głupiego, a zaraz potem robię się smutna. Trudno wtedy stwierdzić, o czym myślę.